ห้าส่วน และไม่มีรอยต่อระหว่างกัน

รวบรวมทุกอย่างไว้ในที่เดียว แล้วภายในหนึ่งสัปดาห์คุณจะมีกองข้อมูลมหึมา ปริมาณโดยไม่มีเจ้าของก็เป็นเพียงการทำของหายให้ดังขึ้นเท่านั้น ดังนั้นการมอบหมายงานต้องเกิดขึ้นทันทีตั้งแต่ข้อความเข้ามา ไม่ใช่รอจนกว่าใครสักคนจะรู้สึกอยากตอบ

กำหนดเจ้าของให้ทุกอย่าง แล้วเจ้าของจะถามคำถามเดียวที่สมเหตุสมผลทันที: ลูกค้าคนนี้ได้รับแจ้งอะไรไปแล้วบ้าง? จึงเป็นเธรดเดียวต่อลูกค้าหนึ่งคน ครอบคลุมทุกช่องทาง รวมถึงส่วนที่ยุ่งยากด้วย พนักงานขายที่ต้องเดาจะเดาอย่างมั่นใจและผิด ซึ่งแย่กว่าการไม่เดาเสียอีก

เก็บประวัติทั้งหมดไว้ในเธรดเดียว แล้วเธรดนั้นจะเริ่มอยากปิดงานให้จบ บทสนทนาที่จบลงด้วย "เยี่ยมเลย ส่งรายละเอียดมาได้เลย" แล้วเลือนหายไปไม่ใช่บทสนทนา แต่เป็นแค่งานอดิเรก ดังนั้นบันทึกจึงดำเนินต่อไปจนถึงขั้นเสนอราคา จอง ชำระเงิน และออกใบแจ้งหนี้ โดยไม่ต้องคัดลอกไปยังระบบอื่นเลย

เมื่อบันทึกไปไกลถึงขนาดนั้น มันก็จะมีชื่อ หมายเลข ราคา และรายละเอียดการชำระเงิน ซึ่งเป็นจังหวะที่ประโยคว่า "เรากรองตามบริษัทที่ชั้นแอปพลิเคชัน" หยุดเป็นข้ออ้างที่ยอมรับได้ ดังนั้นการแยกข้อมูลจึงถูกย้ายลงไปที่ระดับฐานข้อมูล ซึ่งประโยค WHERE ที่ลืมใส่จะไม่สามารถทำลายมันได้

ความจริงตรง ๆ ก็คือ: ปัญหาแต่ละข้อถูกค้นพบตามลำดับที่เขียนไว้ข้างต้น โดยคนที่คิดว่าตนเองทำขั้นตอนก่อนหน้าเสร็จแล้ว เรื่องราวที่เรียบร้อยเป็นการเล่าย้อนหลัง แต่โค้ดไม่ใช่